ماهنامه ایرانیان ادمونتون، آلبرتا - کانادا Iranians Monthly, Edmonton, Canada

عنوان متن حاضر متعلق به جزوه ای است از مرحوم دکتر شریعتی منتشر شده به سال ۱۳۵۱ خورشیدی. شاید یگانه ارتباط آن اثر با آنچه در این نوشتار خواهد آمد پذیرفتن کارکرد و نتایج «یادآوری» است. پیش فرضی به نهایت آشنا، که آنچه در ذهن و زبان به تکرار آید، گویی استوار تر بر ضمیر آدمیان نقش می بندد.

سخن از تعاملِ اشخاص است در اجتماع؛ مراد از آنچه پیوندِ عاطفی خواهیم خواند، گستره ایست از «آشنایی» تا «محبتِ» متقابل افراد، به کلام بهتر "دوستی" عاطفی است، چرا که بی تردید دوستی با تمامی گوناگونی اش میّسر نیست مگر آنکه بر سطحی از عاطفه و احساس بنا شده باشد و از آن رو پیوند است که وجود افراد در آن لازم است و نه فرد.

نمی توان منکر تاثیر سرمای محیط بر گرمای وجود شد. برای منِ نوعی، دو ماه طول کشید تا گرمای ذهنم یخِ نوکِ انگشتانم رو باز کنه، تمام دو ماه با خودم فکر می کردم عیب لودگی چیه؟ چه فرقی با طنازی داره، متن ادبی چیه، نیاز مردم سرما زده کدومه؟

حرف تویی که اومدی اینجا و شبانه روز تلاش می کنی تا کسی بودنِ خودت رو به اثبات برسونی چیه؟ حرف منی که به همین ناکسیِ خودم شادم چیه؟ و اساسان حرفای ما تو یه جمله جا می شن یا نه؟ شایدم متن ادبی یعنی ما و شما و ایشان، من و تو مالِ متن های بی ادبیِه.

روحی خانم تعجب زده گفت" سلام " و بعد گفت" باشه خواهر. سلامشون برسون. عرق بهار نارنج یادت نره". رفت پشت در راهرو ورودی تا بیرون رفتن دخترک را از پنجره تماشا کند. انعکاس آفتاب بعد از ظهر روی کاشی های سفید حیاط  چشمش را زد و چیز زیادی ندید .زهرا در حیاط را بست و برگشت به طرف خانه. گفت "سلام". روحی خانم گفت" سلام. کی بود؟" زهرا گفت" صدای چیه؟ "روحی خانم دوباره گفت" کی بود؟  " زهرا پرسید" صدای چیه این؟ یه چیزی سوت می زنه" و گوشهایش را تیز کرد. 

۱، ۲، ۳، ... ۸ ، ۹، ۱۰. دقیقا ده قدم.آنروز صبح هم مثل هر روز طول سلولش را اندازه گرفت.مدتها بود که طول سلولش از ۱۱ به ۱۰ قدم تغییر کرده بود. مطﻤﺌن نبود که آیا سلول کوچکتر شده یا قدمهایش بلندتر شده است؟ سپس در انتهای دیوار به چپ پیچید و شمرد.۱، ۲، ۳، ... و۶. بله وهمچنان عرض سلول ۶ قدم بود. مثل تمامی این سالها.سالهایی که بعد از محاکمه اش در آنجا گذرانده بود. ۱۵ سال و یا شاید هم بیشتر.

 ببین برادر من، خواهر من، دوست عزیز، خواننده گرامی‌، دو ساعت و نیم با خودم کشتی‌ گرفتم و کلنجار رفتم که بشینم یه متن درست و حسابی‌ با انشای رسمی‌ بنویسم، نشد که نشد. اگه مقاله‌ قبلی‌ من رو خونده باشی حتما یادت هست که توش سعی‌ کرده بودم "موندن و کمر بستن به اصلاحات اجتماعی و سیاسی" رو به عنوان آلترناتیوی برای "مهاجرت" معرفی‌ کنم. خیلی‌‌ها به اون نوشته انتقاد کردن. از ایرادات نگارشی گرفته تا اشکالات نگرشی. یکی‌ گفت "دلت هوای بابا مامانت رو کرده نشستی اینو نوشتی‌""""" "، یکی‌ دیگه گفت "آسمون ریسمون بافتی"، سومی‌ گفت "خر خودت از پل گذشته ما رو گیر آوردی".